Europataal

Of beter: het gebrek aan een gemeenschappelijke taal in Europa.

Hallo in 4 talen

In de Randkrant van Vilvoorde lees ik het verhaal van een verkoper voor een leasingmaatschappij in Zaventem. Hij is Franstalig en verstaat geen woord Nederlands. Hij kreeg een ontslagbrief in de bus in perfect Frans. De man zit in de put, maar krijgt even later van een van zijn vrienden te horen dat hij helemaal niet ontslagen is zolang hij geen ontslagbrief in het Nederlands krijgt. Zaventem is namelijk Nederlandstalig volgens de wet. Hij mag dus nog even werken tot het bedrijf deze fout rechtzet. Dit is de taalwetgeving in België. In Brussel, een tweetalige gemeente, gaan ze zelfs een stapje verder: als je een proces-verbaal ontvangt ofwel in het Nederlands of in het Frans onder bepaalde voorwaarden en je bent de desbetreffende taal niet machtig, kan het zijn dat je specifiek moet vragen naar een vertaling aan het parket, want dit gebeurt niet automatisch. Absurd?

Hoe ver gaan we met deze taalregels en wat kunnen we hier aan doen?

In Europa zijn er meer dan 200 talen waarvan 23 officieel erkende. Als we dan toch in een Verenigd Europa leven, waarom leren we onze kinderen dan niet van kinds af een taal die in heel de unie gesproken zal worden? Het begint al bij het onderwijs. Het is onbegonnen werk om alle talen te leren, maar 2 talen? In België, een land met 3 officiële talen, weten we dat het voor een kind relatief gemakkelijk is om 2 talen te leren als ze reeds vroeg hiermee te maken hebben. Is dit de oplossing?

In het Europese parlement zie je bijvoorbeeld als ze niemand vinden om te vertalen van het Fins naar het Grieks, dan zoeken ze twee vertalers die beide vertalen van en naar een derde, gemeenschappelijke taal (bijvoorbeeld het Engels). Wat uiteraard de nodige verwarringen (en fouten) met zich meebrengt en erbovenop nog een dubbele rekening naar de Europese belastingbetaler. Als we dan toch over de landgrenzen heen gaan werken (en bijvoorbeeld boetes opsturen), is het dan zo moeilijk om een vertaling te laten opmaken in de taal van de ontvanger? En dit legaliseren?

Ik ben alvast voorstander van één gemeenschappelijke taal, zij het als eerste of als tweede taal. Mijn voorkeur gaat dan naar het Engels (en niet het Esperanto). Mochten we anderzijds de beslissing laten aan de Vaticaanse krant ‘L’Osservatore Romano’, is Latijn een voor de hand liggende keuze. Zij zijn alvast enthousiast. Nu wij nog?

Geplaatst in blogN.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *